Yalnızım

Ama Yalnızım

Kalabalıklar içinde nasıl yansızlaştığını hiç acı acı yudumluyor musunuz? Toplumdaki asık yüzlerin çokluğunu fark ettiniz mi. Ardı arkası kesilmeyen ölüm gasp trafik kazası hapis çete… Peki, bu yalnız kalabalıkta ömrün nasıl ışık hızında tükendiğin farkında mısınız? Ben unutuyorum bazen kendimi ve savruluyorum adeta bir lodosa kapılan teneke parçası gibi gürültü çıkara çıkara. Farkında bile değilim muhteşem senfoni ve ihtişamlı orkestranın verdiği nağmeden. Sadece hüzünleniyorum dörtlüklere gizlenerek

Sar beni sıkıca sar sadık dostum

Çileli davamın dermanı hüzün

Dövündüm yıllarca yaş döktüm sustum

İhlâssız duamın gümanı hüzün

Dökülüyorum yaprak yaprak düşündükçe kavruluyorum. Ne bir taş olabiliyorum bir sokak çocuğunun sığınacağı yuvanın temeline, nede bir damla yaş olabiliyorum merhametin kucağında. Dökülüyorum sessizce kavruluyorum.

Çürüdüm kavruldum sessiz derinden

Söküldü ciğerim koptu yerinden

Sonsuzluk bestesi eser serinden

Bu garip avamın âmânı hüzün

Şakağımda husumet kaçıyorum kendimden. Nereye ve ne zamana dek sürecek? İki yüzlü bir koşturmaca ki hedefi belirsiz sanki….Muhteremler ya siz,siz neler düşündünüz şu anda?Ben bu anlattıklarınızda yokum tuzum kuru diyorsanız eyvallah.

O günü beklerim o gün nevbahar

Sultanlık o günde o gün var bahar

Kupkuru sapsarı çehrem sonbahar

Ve eşsiz davamın zamanı hüzün...

Sessiz yığınların yalnızlığını ,kuru kalabalıkların arsızlığını,kalemşorların tutarsızlığını ve Anadolu kokan mert yüreklerin sahipsizliğini hiç fark ettiniz mi? Saygılar sunuyorum..

Ama Yalnızım

Yalnızlık taht kurmuş ufkum kapkara,

Ümitsiz değilim ama yalnızım.

Dertlerim depreşti yazdım dağlara,

Poyrazla katmışım kuma yalnızım.

Kaybettik dostluğu yetim değerler,

Kadir kıymet ne ki kasvet yayarlar,

Makama rütbeye boyun eğerler,

Çıldırmış çıkmışım dama yalnızım.

Kalabalık külden yaban ıssızım,

Dostluklar mevt olmuş bense sessizim,

Karakış sokakta yavrular bizim,

Acıklı bakıştık ama yalnızım.

Çöplükler aç dolu toplum çok rahat,

Ben suçlu ben güçlü benim kabahat,

Ecel kervanımda sayıyor saat,

Kimi aç kimi tok deme yalnızım.

Ömer her halimiz gösteriş tüter,

Namaz kılar ceset namazsız yatar,

Hücreler isyanda, yeter be yeter!

Kendime sitemim kime yalnızım.

Ömer Ekinci Micingirt

-------------------------------------

Ne Kadar

Ne kadar samimisin

Ne kadar hazır

Ne kadar gözlerin nemli

Ne kadar emânete sadık

Ne kadar sevginin kaynağına vakıfsın

Ne kadar gözyaşların yeşerttin

Ne kadar huzur yudumladın teslimiyet çeşmesinden

Ne kadar

Ne kadar cesaretin var

Ne kadar korkaksın

Ne kadar derununda sır birikti

Ne kadar sırrı fâş ettin, muhâbbet fidelerini kuruttun

Ne kadar zulanda kin biriktirdin

Ne kadar aptalsın ne kadar avam

Ne kadar yol kat ettin, ebedi hüsrana düşünerek

Ne kadar palyaçolar gibi maske taşıdın

Ne kadar yârine ve yarına koştun

Ne Kadar

Ne kadar yalnızsın ne kadar kalabalık

Ne kadar ızdırabın izleri var alnında

Ne kadar gönül/vicdan tınını inlettin

Ne kadar ilhâm deryasında yüzdürüldün

Ne kadar sükûtu kovaladın arsız sokaklarda

Ne kadar yürüdün orjinal seherlere

Ne kadar âşk liyâkat var huy bestelerinde

Ne kadar yorgun bitkin mahzun Mecnûn divânesin

Ne kadar yeşil, ne kadar kırmızısın

Ne kadar

Ne kadar başını koydun ihânet toprağına

Ne kadar kulaklarında Gazze’nin çığlıkları

Ne kadar kara iklimin elmas yüzlü çocuklarıyla ağlaştın

Ne kadar nefes nefese hû çektin inançsızlık şöleninde

Ne kadar derbeder ne kadar belirsizsin ne kadar renksiz

Ne kadar sen senle hemdem olup gökkuşağı yüreğini ıslattı

Ne kadar havf ve recâ işaretleri izleyerek beklenen ufka yürüdün

Ne kadar gerçeğin musikisine mâtem tutup hissiyatın renklerini aksettirdin

Ne kadar

Ne kadar nefsin rüzgârında savruldun

Ne kadar büyük terhisi düşleyip gıpta ettin

Ne kadar yitirdiklerini bir Fatiha uzunluğunda öptün

Ne kadar şehit mezarlarında yetim çocukların titrek gözerine fer oldun

Ne kadar uyudun ve ne zaman uyanacaksın Micingirt

Ne kadar ve ne zaman! ...

25.01.13 Bursa

Ömer Ekinci Micingirt

İstemem

Yelken açtım yalnızlığa kederden,

Hüzünlüyüm başka soru istemem.

Sevinç, hüzün belki yazı kaderden,

Gül kokmayan pembe moru istemem.

Edep nerde kelimeler pek arsiz,

Müntesipler izdirapsiz duyarsız,

Saat bozuk yelkovanlar ayarsız,

Dudak büken şaşı körü istemem.

Gözyaşlarım tek sermayem tâatim,

Mecnun gibi "vah"ta geçti sıhhatim,

Sarsılıyor bir nefeslik hayatim,

Sairlikmiş(!) alin geri istemem.

Dost bağına pür edeple girilir,

Tevazuuyla rızasına erilir,

Riya, haset, gösterişler sorulur,

Kulluk yeter başka yeri istemem.

Ömer Ekinci Micingirt