Yalnız Karınca

karınca kıvraklığında...

serçe ürkekliğinde yürek

üşümüş gözler dosta hasret

.

üfle şifalı nefesini yaşamın en acılı dalına...

yangınımız sönsün

şafak...umut

hazan...yeşile düşman bahçıvan

.

silahımız...sevgi

at çorak toprağın koynuna...yeşile dönsün

bir de sesimizi duyarsa yağmur

kuşlar ağaçlar halaya durur

belki...

gökkuşağı çocukları...

tomurcuklandığını görür dostluğun

ah caaan...

canımın yarısı insan

bir bilsen...ne çok yalnızım

duvarında tuğla...kapındaki tokmakta iz olmaya razıyım

.

at yüreğini yüreğimin yanına...

tam ortasından öpsün

güvercin kanadı...barış

güneş...

kızıl göğsünde 'insanlığın'sevdasını taşırmış

bilirim...!üşütmez dost...üşür

.

ser gölgeni güneşime...

saçağındaki buzlar çözülsün

bir kıvılcım çak...siyahı temizle

varsa...

kini nefreti suya bırak...

yer açılsın yüreğinde sevgiye

/d ü ş ü m ü z:

dünyayı yeniden kurmak

büyütüp sevgi çemberini...sevgisizliği durdurmak/

.

at bir daha yüreğini yüreğimin yanına

dudaklarımızda dostluk türküsü...

kol kola, omuz omuza yürüsün

.

ah dooosst...! aynadaki ben

kusalım içimizdeki karanlığı

mavi gezegeni aydınlık bürüsün

...

..

.

//...her dost yüz...güneşe açılan bir pencere

ört üstüne merhabamı...ne zaman ki üşüdün... //

1999

tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006