Yalnız Adamın Ölümü

Dışarıda rüzgârın çığlıkları

Bu bembeyaz şehrin sokaklarında yankılanıyor

Sanki yüzlerce, binlerce insan ağlıyor

Ne korkunç bir ses bu Allah?ım

Bu tipi, bu fırtına

Şimdi her şey ne kadar uzak bana

Kaç gün oldu kar yağmaya başlayalı

Ya bu yalnızlığım kaç asırdır benimle

Dışarısı bembeyaz

Bu evin içi kapkaranlık

Rüzgârın sesi çığlık çığlık

Çok soğuk

Yalnızım, üşüyorum

Donuyorum

Biliyorum

Ben artık ölüyorum

Kim bilir kaç gün sonra bulacaklar cansız bedenimi

Kar diz boyu, yollar bomboş

Şehir ne kadar ıssız

Rüzgârın sesi de olmasa

Sağır olduğumu sanacağım

Ne bir başka ses nede nefes var

Bir de kalbimin atışlarını duyuyorum

Gittikçe yavaşlıyor

Artık parmaklarımı da hissetmiyorum

Donuyorum

Biliyorum

Ben artık ölüyorum

Neler geliyor aklıma neler, kimler

Hayatıma girmiş çıkmış o insanlar

Şu kar taneleri gibi

Rüzgârın çığlığına kapılıp

Cama çarpıp

Eriyip giden şu kar taneleri gibi

Öyle işte bir bir hepsi

Ve

Bu gece bir başka

Alıştım dediğim, yalnızlık hissi

Bu gece son gecem, biliyorum

Donuyorum

Kanım çekiliyor damarlarımdan

Rüzgârın sesi nede ürkütücü

Köpekler uluyor sanki boş sokaklarda

Bu tipi ve bu fırtına

Hayatın son gösterisi bana

Biliyorum

Ben ölüyorum

Ne tuhaf

Bir zamanlar gurur yapıp ağlayamadıklarıma

Şimdi ağlamak geliyor içimden kana kana

Geç kalmış gözyaşlarımı

Öylece bırakmak istiyorum

Galiba bu gözyaşları yıllardır

Bu gece için saklanmış

Ve isabet olmuş

Çünkü biliyorum

Yarın arkamdan gözyaşı döken hiç kimse olmayacak

Bana, bir ben, ağlıyorum

Yalnızlığım

Seni bu soğuk ve karanlık dört duvar arasında

Bir başına bırakıp, gidiyorum

Yıllardır sakladığı gözyaşlarının yükünden

Ağırlığından kurtulan gözkapaklarım kapanıyor

Artık düşünceler de dondu beynimde

Bu ne tatlı bir uyku

Tüm bedenimi sarıyor

Her şey ne kadar boş ve anlamsızmış

Şimdi anlıyorum

Hiç tatmadığım, tanımadığım bir huzur

Ruhumu sarıyor

Bu ne tatlı bir uyku böyle ah!

Rüzgârın sesi de artık kulaklarıma işkence edemiyor

Her şey sustu

Her şey

Hayır

Hayır duyuyorum

Bir anne ninni söylüyor

Ağlayan bir bebeğin sesi geliyor

Ve ben artık hiç üşümüyorum

Baharı müjdeleyecek yine

Güneşe gülümseyecek kardelenler

Bu dünyaya yalnız gelmediler

Kim bilir hangi sevdikleri

Kimleri vardı bu hayatta

Hepsi de bu sonu hak etmediler ya, yalnız ölenler?

Gürsel İleri