Yalan Yanlışın

Dünyayı terekleyip şık raflarına düzerken evvelden

Eklmayı da bozdu...

Gülü de karaya boyadı

Canına da ot tıkadı ateşin ve toprağın...

Kendi eliyle ektiğini kendi eliyle biçerek yine

Suyun da ciğerine tükürdü,

Kirli sabun da da tenini yıkadı,

Elektiriğin de çırasını söndürdü ve kendinden an be an soğuyup

İçine sığamadığı aynaları kırıp döke döke bindiği öfke kıyametleri küpünde

Her çirkinliği kan revan içinde başbaşa kalan

Artık insan,

......... yılanların fısıltılarına bile göz dikip kulak asmadan

Tanımadığı korkunç, yanlış ve yalanla şaşı fena oldu

Sattı savurdu insan kendini üçe-beşe

Kendini kırbaçlayan azgın,

Ölüm uykulusu köle masalları kelepçeliğinde

Seyfi Karaca......Ocak / 12