Yağmurcuktan Hazanhozan

Sıram geldi diye dönme dolaplarda atlı karıncalar mahmuzu

Hayatı uzun bir zaman soluklanmış çocukluğun diliyle sevince eğleyen

Üstüne bahar topprağı serpilmiş kardelenler gibi belalı,

Seyran hayran edip iklimleri kendine

Sesini sahipsiz yellere sunmuş yetimlikte unutulan üzgün çalgılar taksimatıdır

Köprülerin iki ayağına birden düşüp kalan gurbet mahsur

Güz hisarlarında duramayıp da hani vakitli vakitsiz yollara düşen tedirgin

Uykusu huzur görmedik huysuzluğun zeval hasadını döküp saçarak ahlarda

Genzi ateşlere dağlanmışcasına yanmış bir kar ...

Çığ düşüren çığlıklar ortasında en beter hallerinde hedere mahsun

İç içe ve üstüste güldaneler goncasından yanmış kavrulmuş har ile

Donup kalmış pencerelere bakarak

İnsanından göçüyor zannedersin kumpanyacı zaman duvardaki afişten

Nasıl etsem de nice gitsem şehirlerinden parçalanmış bulutları bölüşüp

Payına istemediği kadar gurbet düşüyor hazin harmanın gündönenin

Üşüyüp buymakta olan takvimlerden kopardıklarıyla, kendi halinde habersiz

Poyrazın doğrusuna esip ırgalanarak giden işitilmedik ahlara...

Bir damlacık canını canana sunmak için yağmurcuktan dem süzen,

Sızım sızıma,

Hozan hazan

Seyfi Karaca............Ocak / 12