Ya Rab ne Fitnedir ki Cihan Kıldı Âşikâr

Ya Rab ne fitnedir ki cihan kıldı âşikâr

Ya Rab ne zulümdür ki âyan etti rûzigâr

Ya Rab kaza bu emrde çekmez mi infiâl

Ya Rab felek bu fiilden olmaz mı şermsâr

Âb-ü havây-i gülüşen-i mihnet fezây-i dehr

Çün olmadı Hüseyn'e sefâbahş u sazgâr

Arâm tutmayub yere geçsin hemişe âb

Mehd-i feragat üzre havâ tutmasun karâr

Çün hâkidân-ı dehrde ârâm bulmadı

Sultân-ı din Hüseyn-i Ali şâh-ı kâmkâr

Bâd-ı fenâya gitse revâdır bu hâkdân

Âyine-i vücûde ademden salub gubâr

Ey dil, hükümetine cihanın ne itimad?!

Ey dîde, haşmetine zamanın ne itibar?!

Olsaydı rûzigâr-ı nihâdında bir sebât

Ahdin kılurdu Âl-i Resûl ile üstüvâr

Devran cibilletinde ger olsaydı bir vefâ

Âl-i Resûl hizmetin eylerdi ihtiyâr

Ol vakitten ki hasm rızâsiyle tiğ u tîr

Şah-ı şehîdin eyledi âzasını figâr

Açmış dehan teessüf için tîr-i tündrû

Çekmiş zebân tahassür için tiğ-i âbdâr

Ya Rab ki tiğ çıkmaya habs-i niyâmdan

Ya Rab ki kande olsa ola tîr hâkisâr