Vuslat Mı Sürgün Mü

bilmem...

Ne kainim ne müneccim

yârınımdan bi haber

dört yanım örülü dört gece

açsam gözümde ıssızlık ilk hece

sessizlige bürülür,hayali umûdun

dehrizli agrılar,yüklü yüregimde

sarılsa,beyazlara

diner mi karanlıgı

yorgun yüregimin

bilmem...

önümde uzayan bir yol

ölüm devşirir,sessizlige

yorgun dar sokaklar

nefesligin ardı boş uçurumluk

mevsimler geçirmiş gözlerde son kuraklık

kayboluyordu artık insan

bitmeyen ellerinde

bu ne sonsuz kıvrımlık.

gidenin sırrındaydı,mazharlıgı,

kalanın yitik düşlügünde,bilmece

bilmem

vuslat mı

yoksa sürgün mü...