Vuslat Dedi

Yâ Rab kulum, geldim sana;

Aşk yazıldı bu fermâna!..

Bir çilede yana yana;

‘Sabır’ dedi, oldu gönül!..

Nasıl diner bu dert, bu gam?

Hüznüm artar her bir akşam!..

Sekiz cennet, makam makam;

‘Umut’ dedi, doldu gönül!..

Nefsim arza atmış ağı;

Sökülmez mi hırsın bağı?..

Bu gurbetin, hasret çağı;

‘Biter’ dedi, daldı gönül!..

Ten, aşk ile mâ’rifette;

Can neylesin hakikatte!..

Bir ilahî adalette,

‘Hesap’ dedi, soldu gönül!..

Hakk’tan aldı, halka verdi;

Nefsi, yerden yere serdi!..

Şükür, gizli sırra erdi;

‘Hikmet’ dedi, bildi gönül!..

Budur ömrün ayı, yılı;

Yüküm nerde, neyle dolu?..

Tefekkürde bulup yolu;

‘Vuslât’ dedi, güldü gönül!..