Vuslat

Deli fişek üç gençtik...

Mahallede tanınan.

Firari günlerimiz olmuştu

Lisenin son sınıfında

Sen tornacı, o mühendis

Ben ressam olmuştum.

Şehrin ıssız sokaklarını adımlarken

Sert basan ayaklarımızdan

Ne serçe kalırdı dalda

Ne bir kuş kaldırımlarda...

Deliydik işte, adam çağımızda.

Ben, sen, o yoktu... Biz vardık

Hep, biz olarak doğardık

Günün ilk şafağında.

Ya şimdi? ..

Ne sen... ne de o...

Yani, adını andıkça yürekte ateş

Tandırdaki köz misali o...

Hatırlarmısın, bir başına bine bedeldi.

Yürüdü mü yer titrer

Haykırdı mı gök gürlerdi.

Silüsünü aldığı gün nasıl gururluydu.

Görev yeri; Dağ komando taburuydu.

Fişek gibiydi, civandı,mertti.

Onu Tendürek’de,

Seni Gabar dağında vurdular.

Kızılca kıyamet koptu şehirde

Erciyes’in karı bitti eteklerinde

Halaylarla yolcu etmiştim,

Tekbirlerle döndünüz

Ülkeme ışıktınız, birer birer söndünüz.

Vedat...Ali... ben geldim

Firari gecelerin planlayıcısı,

En iyi aşk mektupları yazan

Bitmeyen yolların yolcusu ben geldim.

Bir bordo gül getirdim, hisarcık bağlarından

Bir soğuk su...Serçel yaylarından

Buğulu gözlerimden ağladığımı sanmayın

Yanınızda kalayım, n’olur uyandırmayın.

Mehmet GENÇSOY