Veda Kalıntıların

Metin Kuloğlu’na

Gözlerine asılı olan sevdamla beni

Meçhullerdeki umutsuzluğa bırakışının

Sekizinci yıldönümü

Neredesin

Nasılsın bilmiyorum

Dilerim hayat ellerinde açıyordur hala

Beni boşver

Bendeki “sen” emanetin hala duruyor

Hasret mahkumu gün doğumlarım

Yenik düştüğüm yarınlardaki bakışlarım

Ve kalakalmışlığımın esaret prangaları yerli yerinde

Tahtlar üzerinde bakma zamanı

Yeni huylar edindim

Saçlarının kıvrımında zülüf perişanlığı bendeki

Doktorlar “hasret yüklü vedalar sana göre değil

Ölüm sermayeli umutlara çare yok” diyorlar

Kalan ömrüm ise hasretinin hüzün avareliği

Biliyor musun

Umutlarımın düğünü için yürek kiralıyorum

Varlığında ilkbahar çiçeklerindeki türküm

Yokluğunda solan hasret çığlıklarım

Ve kalbime inen buzullar kıyılara vuran ses şimdi

Beyaz at üzerinde gezen al kınalı mahzunluğum

Kumsala serçe parmağımla seni yazdırmazken

Sevdan ağırlıklı bedenim gönüllü hamallığına namzet

Gözlerimden yüreğimin arasına ülkeler gibi düşen yokluğun

Azığım mehtapları öpen umut rüzgarları ve günbatımı

Göz yaşlarımı ellerine bıraktığım gün

Biliyordum böyle olacağını

Çok şey değişti/rdi

Rıhtım o eski rıhtım

Deniz o eski deniz değil

Ay ışığı

O küllüm imajda

Ölüm vurgunu umutlarım

On yedilik kızların sevinç muştulu kolyelerinde asılıyor

Aşklar günlük ekmek arası balık fiyatına

Her taraftan kuşatılmış beden acizliği

Karanlığın çehresi karanfillere takılı silüetinle buluşuyor

Gözlerinde yıkanan gönlüm harap bir mezarlık

Duydun mu

İkinci bir emre kadar mehtap yasak burada

Ve

Vizesi vuslat olan bir sevdam......

ABDULVAHAP DAĞKILIÇ