Veda

O resimde


Göçmen kuşları seyreyler bulutları

O karede

Uzun kış gecelerinin ozanı şiir dokur


Gül ağacı yakar babadan kalma eski bir silahla

Raks eder kafa tutar zehiri gözleriyle

O öfke

Sarı ölgün bir his uyandırır

Oysa kitaplıkta saat tıkırtısı var
, oysa

Ay ışığı süzülür iplik iplik, oysa ay hilal

Hissiyatı lâl bir akbaba, suçsuzluğun

İlk karesinde sukunetle bekler, ne gam

Kasıkta saplı ölüm sancısı bu

Şimdi, şuradan her an patlayabilir

Bir ceylan çıkacak sanki karşıma

Bir avcı oturup ağlayacak ıssızlıkta


‘Nereye ey yolcu‘ diyeceğim

Dünden kalma sorularla yiyeceğim kendimi

İçsel bir deprem benimkisi

Gerisi, bildik eski bir yılan hikayesi

Emine Yavuz