Vedâ

daha başından beri hiç sevmedim yerimi:

adî gök, bayağı toprak!

bu lânetlenmiş yerde

iki arada kaldım;

bir betona gerilmiştim, ufaldım;

aşkları koparıyor bizi, hüznü öteki,

durmadan bir leşe konuyor akbabalar...

akşamlar biraz düşkün; yollar, kanayan yollar...

ay lağımda batıyor ve sözler hiçbir yerde;

her zaman kalbimizin yerinde ince duvar...

aldanış! belki uğursuz bir gölge

bulanmış kalmış...

belki her aldanıştan kalan siyah aynalar!

rüzgârı kuytulardan esirgemeyen ne varmış?

ve daima boğulmuş, yaralı yolculuklar...

dağ kendi güneşini çıkardı gitti;

ben kendi gülüme kapandım kaldım;

sustum, her sustuğum yerdeki kaybolmalar

çağırır akşamı...

akşam,

uysaldır, boynunu bükerek gelir,

ve teslim olur bana şiirler, elvedâlar...

işte ben gittim, herşeyi söyledim, gittim;

işte benden herkese,

herkese bir sonbahar...