Vebal

Yürüdüğüm yollar seyran değil sensiz

Kaldırım taşlarına takılıp düşüyorum

Üşüyorum ağustos sıcaklığında

Bir yanım hep hüzün

Bir yanım hep eksik kalıyor mısralarımda

Çok bir şey yapmıyorum aslında

Yalnızca ağlıyorum olanlara

Ne vakit geçsem senin sokağından

Ne içli çalıyor bilemezsin keman

Ansızın geliyorsa aklıma gözlerinin hayali

Boynunadır ey sevgili, ahlarımın vebali

Kokun yayılıyor şehrin sokaklarına

şehir hep bahar, şehir hep sen sevdiğim

Bir ben kalıyorum boynu bükük,

Bir ben kaldırımlarda öksüz.

Gözyaşlarını içine akıtan bir deniz gibi..

Senle geçen yıllarım gibiydi senden sonralarım

Erken konakladı saçlarımda kış

Hayatıma girenler beni hayatımdan etti

Gecenin sesizliğini çektim içime durmadan

Her iç çekiş bir intihar

Çürümüş gül cesetleri taşıdım kalbimde

Her ayrılık sonrası aynı kederli yalnızlık

Ay’ın loş ışığı altında engin bahtiyarlık

Herkes kurumuş gül taşırken kitap sayfalarında

Ben çürümüş gül cesetleri taşıdım kalbimin derinliklerinde

Bir kez daha geçmen için sokağımdan nelerimi vermezdim

Keşke bilebilseydin sevgilim keşke..

Ettiğim her duanın başroluydun

Kabul olacağına,yok oldun!