Vazgeçiyorum

Bırak kop gel kara toprağın bağrından

Ölüm denen seni benden koparıp alan

O uğursuz acımasız hainden

Son bir kez olsada söylemek isterim

Seni hala canımdan çok seviyorum bilesin

Tamam sen sus bir şey söylemesende olur

Zaten ben hep seni suskun ama gözlerime

Bakıpta gülümseyen yanınla hatırlıyorum

Ve

Yüreğime kazıyıpta yazdığın

bana bıraktığın hikayeni okuyorum

Sen hep ölüyorsun

Ve

Ben hep kimsesizim

Oysaki ne masum sevdaydı bizimkisi

Sonunda yenildim bende ölüme senin gibi

Tek fark sen toprağın altında ben üstündeyim

Sen bir kez öldün ben hergün binlerce kez

hiç bir kağıda sığmaz hiç bir kalem yetmez

İçimde tükenip ölen yanımı anlatmaya

İşte bu acıyla pervazsız bir öfkeye kapılıp

Vazgeçiyorum sensiz nefes alan yanımdan

Şafaklar dağlara sarılıp öptüğünde

Son kanat çırpınışları olacak sol yanımın

Hadi hazırlan şimdi sevgilim

İlk gün heyecanı ile sana geliyorum

Aç kollarını uzat ellerini karşıla beni.