Vazgeçiyorum...

çabalamak bişeylere aslında önemsizmiş

uğraşmak, istediğin bişeyin olması için

aslında olmamasına götüren bir basamakmış

ve umut etmek bişeyi ölürmüşçesine arzuyla

umutsuzluğun ta kendisiymiş

ben şair değilimki sanat için yazayım şiirimi

ben, ben sadece duygularımı dökmek için

alıyorum kalemimi elime

ve aslında kalem yazmıyor o sözcükleri

onlar gözyaşlarımdan oluşan birer imge

merak ediyorum birşeyi ve soruyorum kendime sürekli

kurtulabilirmiyim yazmaktan bu şiirleri, vazgeçebilirmiyim

yani vazgeçebilirmiyim senden

daha doğrusu seni sevmekten ve acılarımdan

ama bulamıyorum cevabını bitürlü...

ne kadar acı versede sevmek seni, daha doğrusu sevememen beni

vazgeçemiyorum, belkide seni değilde ben,

ben aslında sadece seni sevmeyi, acı çekmeyi seviyorum

ne senden, ne seni sevmekten, ne de acılarımdan vazgeçebiliyorum

ve bunun sonunun olmadığınıda biliyorum...

ama şimdi bi karar versem, desem ki;

vazgeçiyorum artık seni sevmekten

gidiyorum senden tamamen,

sen kal sevdiğinle, ya da sevdiğini sandığınla

ben, ben artık gidiyorum senden...

ebediyen..

sen istememişmiydin bunu benden, söylememişmiydin beni sevme diye

işte senin istediğini yapıyorum son defa ve vazgeçiyorum..

ama merak ediyorum, seni sevmekten vazgeçtiğimi öğrenince

ne kadar yanacak yüreğin, ne kadar üzüleceksin..

belki damlalar süzülecek yanaklarından..

çünkü biliyorumki sen ne kadar inkar etsende

ne kadar farkında olmasanda.. aslında,

aslında içinde biyerlerde duruyor,

aslında sende seviyorsun beni, bilmesende seviyorsun..

ama ben artık vazgeçiyorum seni sevmekten.. ve umudumdan

vazgeçiyorum. vazgeçiyorum.. vazgeçyorum... ve gidiyorum.