Vay Haline Sevmeyi Bilmeyenin

-ihtiyar...!

bize s e v g i y i...

s e v m e y i...s e v i l m e y i anlat

.

/Sevmek:

"insan"ın ilâhi cevheri, “özü”dür./ dinle evlat...! –

kim ki sevmez...sevgiyi bilmez

ne gökte ne yerdedir

ne düşte ne gönüldedir

-sigara dumanı gibi hayal olur-

manasız geçen... boş bir ömürdedir

..

kim ki sevmez...sevgiyi bilmez

dalına ne serçe konar...ne de bahar uğrar

dört mevsimi kıştır

yanağına rüzgar çarpmaz

gönlündeki orman bozkıra döner...penceresi umuda bakmaz

şu güneşli dünyada içi hep ayaz

ömür boyu hasret çeker de...nefesi nefese değmez

...

ne bir şarkısı ne de anlatacak bir masalı olur

ne ayrılığı bilir ne kavuşmayı bilir

ne sitemi bilir ne özlemi bilir

cennette cehennem hayatı sürer...yaşarken çürür

paslı yüreğinde...sevgi yerine kapkara bir boşluk büyür

yangınları sönmez...

üzümsüz asmalar misali...tomurcukları çiçeğe dönmez

....

sevmeyi bilmeyen mutluluğu bilmez

ne sesin ne sessizliğin

ne senin ne sensizliğin farkındadır

bekleme salonları gibi...

yalnızlık senfonisi hüznünü yaşar her daim

dudaklar gülmez...

kulaklar duymaz...gözler görmez

oysa insan olan sever...ancak cesetler sevmez

.

vay haline!

yüreği sevgiyle dolmayanın

kıblesi sevgi olmayanın

..

vay haline!

sevmeyi bilmeyenin

sevgideki sırra ermeyenin

…

vay haline!

sevgiye erlik etmeyenin

sevgiye karşılık vermeyenin

/…sevenin sinesi han

sevmeyenin virandır.../

//…sevmek...

ne para ister ne pul ister

ibadetir...sadece inanmış kul ister…//

1986

*tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı

yay,ank,2006