Üşümedim de Bana

Üşüyordun be gülüm!

Gülyaprağın da çiğ...

Kirpiklerinde kırağı...

Dona kaldın erken,

Cemreler düşmedi dahâ.

Yüreğin kor kalır bakışların da,

Miden bulanır, başın döner

Ne haddine serhoşluk senin?

Kim düşünür Seni, kim üzülür?

Benim üzülmem kadar?

Masumca yıkılır duygular,

Tenini koklamışsa bahar

Hâzan yaprakları kururken,

Sen de bitersin be gülüm!

Avutmaz beni yokluğun

Bitmez tükenişler de umut,

Gelmeyen son bekleyişler.

Sahipsiz mezarlar da,

Okunur sanma fatihâlar

Kimsesizlik kol gezerken.

Bozulmaz büyü muskalarlâ

Üflemekle azalmaz acılar.

Geçip giden sevdalara inat

Karlar yağar üstüne,

Erir saçaklar da buz,

Hangi göz değmişse tene,

Bahtındır, kalır her dem.

Taze yaradır, gün kanar

Üşütürsün be gülüm!

Sallanan bir koltukta,

Bildiğini okur zaman,

Bitmiştir Sana yaşam.

Musallâhta yatarken Sen...

Üşümedim de bana!

De ki gülüm, üşümedim

Bileyim ki güzel ölüm.