Usuldan Leylim

Eve götürün beni dediginde gün

Rüzgarin nasil sari yapraklara solgunsun demeden bozkira ayaz

Gittigi yerleri cagirip dönen ötelere sarilir söylesir dilleri sonbaharsa ne diyim

Eve götürün beni balkondaki sandalyada boncuklarini kusanmis dul ikindinin

Ne diyim ki ben duvrlar tanidigi yüzü benden yadirgayip esirgemeden

Sogumadan sicakligi minderin üstündeki beni sagiltan gölgemin

Eve götürün beni uzandigim yorgunlugu alip benden bilmez tanimazliga

Etrafimda bir efil esinti dönsün ve cercileri seker tatlisi akide

Selam söylesin bana özüm

Sözüm

Deli calgilarin ince sögütlerden calan isligi selamini söyleyip leylime

Evine götürün beni dünüm yarinimdir tüten efkar

Cocukluk iste diyen bir yeri göcebe tutsun sesim solugum

Sonra sönecekse cira öyle usuldan sönsün

Dönecekse oradan dolansin catalyola suskun bensize

…ve sesizce…

Seyfi Karaca………..Kasim / 14