Unutma Dedi Bana Şiirlerim

Acıyorum

Şu hasret zindanlarında tükenen gençliğime

Bir suçum

Birazcık günahım olsaydı

Su serpilirdi yüreğime

Hiç değilse

Hak ettim, derdim

Böylesine gam yemezdim

Şiirler oldu hep arkadaşım, sırdaşım

Şiirlerim, o isyan dolu haykırış

Kalem ile işlediğim, sabır dolu nakış

Kimi, seni anlattım

Saçını okşamaya, yüzüne bakmaya

Kıyamadığım vefasızım, seni yazdım

Kimi, siz, iyi gün dostlarını

Ve

Unutma, dedi bana şiirlerim

Aydınlığa çıkınca, karanlığı

Doyunca, açlığı

Unutma, dedi

Güzel günlere gelince, yaşanan zor günleri

Dar gününde bırakıp gidenleri

Unutma, dedi bana şiirlerim

Unutma ki

Unutmak, gaflet uykusudur

Unutmak, namerde pusudur

Bir gün güneş elbet doğar, dedi bana şiirlerim

Unutma ki mürekkepte siyahtır

Gönül alır ise satırlar

O simsiyah harfler

Pırıl pırıl, apaktır

Ben dört duvar, ben hasret

Kalem beş parmak arasında hapis

Kasvet kasvet

Bir kara bulut gibi çökünce

Efkar ile ağlatan o his

Sakla isyanını yarınlara

Dur

Hemen teslim olma acılara

Şimdi yüreklere sevgi ek

Zamanı gelince biç

Ve o zaman

Benim için de bir kadeh iç, dedi bana şiirlerim

Sakla isyanını yarınlara

İtte onur olmaz

Gülüp yüzüne bin söz dökseler de önüne

Güvenme sahte dostlara, dedi

Unutma

Yaşananları yalnız mısralarda bırakma

Unutmak, gaflet uykusudur

Unutmak, kalleşe pusudur

Ve

Söz ver kendine

Her şeyden, herkesten önce

Söz ver kendine

İnsana dost kendisidir yine

Unutma

Unutma, dedi bana şiirlerim...

Gürsel İleri