Umutları Yeşertmeden

Dünyayı yaşanır hale getirmek,

Elimizde değilse,

Ne kadar çaba sarfetsek de.

Kahrolarak yaşamak,

Hiç nefes alamadan,

Kapanmak işkence zindanlarına,

Zincirlerin şakırtısında,

Kapkaranlık bir dünyada,

Umutları yeşertmeden yaşamak;

Hiç özgür olamamak,

Korkuların,acıların cehenneminde.

Öğrenmeden,düşünmeden;

Uzak dünyalara açılmadan

Sorgulamadan evreni niye?

Yine de sığdırabilmek içine dünyayı,

Ayırmamak insanları siyah,sarı diye.

Kimse dokunamaz düşlerimize,

Umutlar,kırılmak istense de.

Yine de unutmamak;

Yalanları,

Acıları,

Zulümleri,

İhanetleri,

Bir köşede tutmak hep,

Güzellikleri,

Dostlukları,

Sımsıcak sevgileri.

Hep canlı tutabilmek usunda,

O güzel günlerin getireceği,

Mavilikleri...

Maviliklerde,yitip gidebilmeyi...