Ülkemden Utanıyorum

Gökyüzünde asılı

Yıldızlar

Şavkınızı

Yansıtın

Huzme dolsun dünyaya

Dolunaysız kalmış geceler

Yalnızlığım başucumda uykusuz

Zindanlar çoğaldı, ülkemden utanıyorum

Geceler uzun

Gözlerim uykusuz

Kürdistan’da olanlar birer zulüm

Ah çekerek halime bir taş koydum bağrıma

Her nefes alışverişimde sızlıyor tüm yüreğim

Ne demir

Ne de taşım

Çektiğim bir işkence

Duvarlar geliyor üzerime birer, birer

Her gece, başka bir ölüm uğraşıyor benimle

Dayanılmaz acılarım var, çırpınarak boğuluyorum

Gece karanlık

Yaşam dert dolu

Umutlar gasp edildi

Güneş, su, hava kadar

Huzura, kardeşliğe, özgürlüğe bir de barışa ihtiyaç var

Yıllardır barut kokan

Faşizmin kol gezdiği

İnsanların ezildiği, sömürüldüğü

Ülkemde

Açan güle uçan kuşa ölü şakaklarına kurşun sıkılıyor

Devletin ırkçılığı azdıkça nice etnik kökenler yok oluyor

Başka renk görmedim

Gri, siyah tondan gayri

Esaret zinciri prangalar vurulmuş canlara

Baştanbaşa ülkem karanlık, sevdiğim Anadolu kanıyor

Ölüm ölmeyeceğim, yıldızları öpmeden bu kavgam bitmeyecek

Utanç tablosunda

Çiçekler kurudu

Renkleri özledim

Yeniden mutluluğu çizerek

Maviye boyayacağım gökyüzünü

Anadolu’yu köşe bucak güllerle donatacağım, gülen yüzlerle

Mehmet Çobanoğlu

12.04.2013

İstanbul