Ülkem Siyah-beyaz

şimdilerde...

bülbüle göğsünü açan gülün...bütün bahçeleri talan

şafak...

gündüzü dost biliyor geceyi düşman

bilmiyorki…!

gecenin rahminde bir cenindi...gündüzün katline uğramadan

..

gözbebeklerimiz...

avuçlarımızda tuttuğumuz gökyüzüne kanıyor

zincire vurmuşlar beyazı

nasıl da mutlu kokuşmuş kara gölgeler...

vicdanlar alev alev yanıyor

..

ülkemde...yaşam kazara

bir kardelen düşmüyor her ölüye

kurşuna dost...

merheme düşman oluyor yara

ve karanlıklarda büyüttüğümüz zulüm...

kafeslerde yüreklerini bıraktırıyor kuşlara

.

pırıl pırıl yıldızlar kızıl saçlarından asılırken...ayaklar çırpınıyor

tövbeden utanıyor suç

keşke kırılsaydım da yazmasaydım diye...ah çekiyor da kalem

niyaz etmiyor idam sehbası hiç

..

oysa cüceleşmeden önce...

kuşlar...kardeşce paylaşırdı gökyüzünü

aydınlığına sığınmak için mum yakardı insanlık...teriyle büyütürdü gülü

..

acılarda bile tat vardı

her yara kabuğa sevdalıydı

cellat merhameti...bir kâhinin azık torbasında değildi

iğde yapraklarında gökkuşakları demlenir

dörtnala ihtilâle koşan deli rüzgarlar...

“insan yüzüne” değince...nasıl da ehlileşirdi

...

..

.

hangi rengi öpsek

yapraklar arasında kuruttuğumuz;...kelepir bir mavi

ve söylediğimiz...

ekmek arası iki türküydü

.

hayat;

kulaklarımızda acı bir çığlık değil

su gibi...

takılmadan akıp giden bir kum saati,

yüce bir dağın sukuneti,

sesi yitik bir gök gürültüsü

ve temize çekilmiş...tatlı bir öyküydü

..

/- insan:

- eşit doğmuyor öldüğü gibi/

kavanozda renk renk akide şekeri-/

.

//gönlümüzdeki insanlık:

birbiriyle barışık…

sardıkça çiçek açan, açtıkça saran...maviş bir sarmaşık//

1997

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay,ank, 2006