Uçanalı Zülfikâr Beye Ağıt

Sağlığında yüzüne gülenler

Sofrasında ekmeğini yiyenler

Uykusunda pusu kurdular

Zülfikâr Beyi vurdular

Zülfikâr Beyi vuran Uçanalı İsmail

Cellat olmasına cellat, çingene değil

Zülfikâr Bey mertti yiğitti

Fakir ağlatmadı, mazlum ezmedi

Hile nedir, kuşku nedir bilmezdi

Korkusuz uyudu, korkusuz gezdi

Var git İsmail var git, namert kişisin

Hem sen düşün, hem de sana yol gösteren düşünsün

Varmayın üstüme yeter, beni söyletmeyin

Ben bilirim dost kim, düşman kim

Bilirim kim sinsi adımlarla peşimizde gezer de

Göz göze gelince başını eğer

Nolaydın Zülfikâr Bey nolaydın

İsmaile güvenmeyip teslim olaydın

Bu dağlar Uçana dağlarıdır

Manastır'dan Florina'ya kadar uzanır

Uçana dağlarında akan sular, uçan kuşlar

Zülfikâr Bey diye ağlaşır

Gayri İsmail netse neylese

İçine korku düşmüştür, yüzü karadır

Uçana dağlarına gözü pek, yüreği pek

Zülfikâr Bey gibi adam yaraşır

*Zülfikâr Bey, Birinci Dünya Savaşı'nda Batı Trakya'yı işgal eden düşman kuvvetlerine karşı

dağa çıkmış; savaşın sona ereceği günlerde bir gece evinde konakladığı eski kâhyası Uçanalı

İsmail tarafından uykusunda mavzerle öldürülmüş.