Tutsak Ettik Kendimizi

TUTSAK ETTİK KENDİMİZİ

Bir sis

Bir duman

Güneş başını çıkarıyor dağlardan

Işığa pusu kurmuş beyinler

Maviler bulanık

Maviler dertli

Okyanusları bir çekebilsem diyorum kıyıya

Yıkasam diyorum kirlenmişliğini karaların

Ama olmuyor ‘ki

Durgun maviliklerde beyaza dönmüş ölüm

Martılar sörf yapmıyor rüzgarların kanatlarında

Denizin yükselmiş ateşi

Deniz hasta

Yok ‘ki yüreğinde bir çiğ tanesi serinliği

Açıklarda bir gemi sintinesini boşaltmış

Dikmiş gözlerini mat ve kirli

Bir yağ tabakasının üstündeki

Karpuz kabuklarına, teneke kutulara.

Bir adam bakmakta denize

Dalgın ve düşünceli

Allah kahretsin der gibi iki eli

Konuşuyor kendi kendine sallayıp başını

Adam hasta

Yok aşklarına filiz veren sürgünler

Rüzgarlar pişman dağ başlarından geldiğine

Şimdi şehir kirliliğinde solukları

Bir başka kokar

Rüzgarlar hasta

Bitmiş tükenmiş kıyılarda

Dalgakıranların başına konmuş martılar

Can çekişmekte çoğu

Kıvrılıyor bedenlerine düşmüş

İncecik boyunları

Kuşlar hasta

Sanki ölüm uykularında

Bir ressamın fırçasından çıkmış yorgun

İşlenmemiş sevaplara kurban doğa

Ve şimdi her şey kendine sığıntı

Şimdi her şey kendi kapanında tutsak

Ve biz bunu ‘da başardık diyorum.

Boğduk denizi kendi sularında.

ahmet canbaba