Tut Ellerimi Sevdiğim

Tut ellerimi s e v d i g i m

ben sadece sende böyle zaaflaşıyorum

Yalnız sende güçsüzleşip kırılıyor direncim

Ve en zayıf yanım sen oluyorsun

Tut ellerimi s e v d i g i m

Gözlerinde eriyorum

İlmik ilmik dolanıp

Kopuyorum saçlarına küsen uçlarından, tel tel

Degmeye dursun o kirpiklerin,bir kere nazarıma

Hüzünlerime savaş açan

O kılıçtan keskin

Aklımı esir alan

Can yarası, kirpiklerin

Kaybolurum karasında, dertlerimden...

Bilmeye dursun,sevdigimi

Vehmimde gardiyan yüzlü, aldırışsız düşüncelerin

Pusu kurar ellerin, ellerine

Unut diye ellerimi

Yüzünden bile gizler, hislerini

Aynalara küstürür, gözlerini

Avutur mu başka eller ellerimi

Ellerin dışında diner mi yüregim

Yalnız ellerin;

Kaderin yüregime sardıgı o ellerin.

Bilse yüreğin

Kırmaz mı o aynaları

Koparmaz mı,

imkansızlıgı cesaretlendiren,

Yollara demir parmaklıklar döşeyen,

Vuslata hasret bırakan

Şu kendini bilmez

Hatsiz,fütursuz

Ellerinde,düşüncelerini bogazlayan

Şu mesâfelerin parmaklıklarını

Kopartıp atmaz mı;

ellerin...

yüregin...

Tut ellerimi s e v d i g i m

Ben yalnız sende yitiyorum böyle

Eriyip kayboluyorum,bu düşüncelerde

Sıkışıyorum kelimelerin arasında

Sızıp kalıyorum satır köşelerinde

Sensizlik vurdukça hisligime

Donup kalıyor ellerim...

Yüregim...

Tut ellerimi s e v d i g i m

Tut!

Ellerimizi mahkum etmeden çaresizliğe

Yüreklerimizi esir etmeden mesafelere...

Geçip gitmeden birbirimizden öyle sessizce

Tut ellerimi, bırakma hiç sevdigim

Ellerinde gizledigin yara beredir,yüregin

Kıymetli ellerini uzat,sarsın ölesiye ellerim

Bırak! sızlayan yaralarını dindirsin yüreğim