Türkiye Şarkısı

Senin üstündedir

Ne varsa yalnızlık, fakirlik namına

Sevmek, yaşamak aşkına

Devam eden ve edecek olan adına

Nasırlı elden sarı yüzden yana

Yani ne varsa yorgun, fakir halkım adına

Senin üstünedir.

Sen âhı ekenin biçenin

Sen âhı taş kıranın, şarkı söyleyenin

Trenler ki senden geçer

Başı açık yalnayak halkım senden geçer

Türkülerin en hazinleri senin üzerinedir

Anamın, kardeşimin, kavmimin göz yaşı senin üzerinedir

Halkım arabacısı, köylüsü, ırgatıyla senindir

Ben bütün şiirlerimle halkımın.

O ovalar ne öyle, birbiri arkasına akıp durur?

O yorgun o soluk o namuslu yüzler o erkek bakışlar

O gökyüzü, sarı, kırmızı, mavi say sayabildiğin kadar

Ya o şehirler, vefakâr Antep, zalim İstanbul, kanlı Zonguldak?

Köyler, bozkırlar, kasabalar?

İnsanlar ki çıkık elmacık kemikleri acayip elleri, ayaklarıyla

durmuşlar veya yürüyorlar

Zile'de kör bir adam gelip geçen trenlere türkü söylüyor

Sıvas'dan bıçak satıcılarının sesleri geliyor

Pis, fakir o canım Kürt köyleri arkalarını dağlara dayayıp

görünmez olmuşlar

Peşleri sıra tuz gölleri, nehirler gökyüzü kayıyor.

Sen bir kenara durmuş bakıyorsun

Dağlar senin önünde gelip durur

Yol senin serine görünür

Kötüsü sana vurur rüzgârın

Eğrisi sana yağar yağmurun

Ekmeğin karası sana düşer.

Sen şu koca Türkiye toprağı

Sen Yunus'un, Karacaoğlan'ın, Pir Sultan Abdal'ın vatanı

Sen kimsesizliğimizin, büyük yalnızlığımızın, alın terinin

memleketi

Gözümüzün içindeki sarılık

Avucumuzun içindeki yara

Sen her gün biraz daha bağlandığımız

Her gün bizi bağlayan hayata

Tuzu ekmeği şiirimizin

Sen çarık, potur, kuşak

Sen çavdar ekmeği, mısır ekmeği, buğday ekmeği

Dinlenmekten yorulmuş toprak, durgun sular, ihtiyar dağlar

Karakollar, hapishaneler, okullar

Yani yirmi milyonun kederi

Yani yirmi milyonun ümidi

Sen büyük kederimiz

Sen büyük ümidimiz

Düzülse sana düzülür destan

Yakılsa sana yakılır türkü

Ama şüphesiz en insancası işin

Devam etmektir yaşamaya.

Türkiye Şarkısı