Tuna’yla Yarenlik

ipsiz bir kova anlar beni bu dilsiz sularda

karanfilin yeşiline değmemiş bir vazo

düşsel sevgiliye niyet edilmiş

yarım bir gurbet şiiri anlar?

sus Tuna!

vurma yabancılığımı yüzüme

yalnızlık indi mi hiç kıyılarına

beklerken yitik bir mektubu / Nazım Usta

ebeyim şehrin puslu bakışlarında

önüm ardım dünüm bugünüm / yok işte

sağım Buda solum Peşte

zaman akıyor altımdan / bekle Tuna

atsam kendimi davetsizce

bir Macar güzelinin gözlerine

yetişir miyim Nazım Usta?ya

takaların sevinciyle Karadeniz?de

ölü aşklar saklayan bir kuyuyum /sus ayna

sürgün bir şiir dikildi mi hiç karşına

gebeyim bu uslu şehrin kahırlarına

dökülen bütün dizeler çıplaktır dilime

imgeler tatsız

anlamını bilmediğim bir boşluk

iner salınarak dilsizliğimin kuytusuna

güneş de çekilir birazdan uykusuna

Kahramanlar Meydanı?nda unutulmuş bir veda kalır akşama

Parlamento Sarayı?ndan sığınmacı bir yalnızlık

Ve Nazım Usta?nın izini süren sen / Tuna?

Budapeşte / Ağustos 2008