Ttsak Şafak

Ateşten gömleğimiz

Dağlar, taşlar şahit

Dikenler, çakıllar

Ayaklarımızda

Acımasız hâldir

Yaralarımızdan

Kan damlıyor

Yüreğimizde gitmiyor

Acı

Zehirli yılanlar, çıyanlar

Çöreklendiler yolumuza

Zaten güneş çoktan terk etti

Dünyamızı

Karanlık çepçevre sardı

Ülkemizi

Suratımızda

Zalimlerin şakırdayan

Şamarı, tokadı

Soframızda, lokmamızda gözleri var

Ellerimizden isyan ateşi yükseliyor bizim

Yürek kanatan zulüm

Boğuyor ise de bizi

Tükeniyor

Çatırdıyor

Çöküyor

Sessizce yıkılıyoruz sanılmasın

Tükenmişliğimize miydi? Şu bitmeyen

Bizde ki bunca çile, bunca dert, bunca kahır

Gazap deryasıdır

Sardı her yeri

Her hücrede işkence

Her sokakta

Faili meçhuller

Gülümsemeleri unutan

Yüzler de gözyaşları dinmiyor

Anneler ağlıyor yanıyor yürekler

Hanelerde yükselen çığlıklar yükselen ağıtlar var

Tutsak şafak

Mazlum güneş

Ecelsiz gelen

Ölüm

Sürgün yiyen

İnsanlar

Tarlada ırgat

Fabrikada işçi

Köylü, emekçi

Acılara gömülen

Yürek

Bu düzende

Yaşamak imkânsız

Direnelim ölümlere, yürüyelim geleceğe

“ El mi yaman bey mi yaman ?” görsünler umutluyuz biz

Direngenliğimizle haykırarak özgürlüğü, barışı getireceğiz

Mehmet Çobanoğlu

10.14.2014

İstanbul