Toprağa Düşen Tohum

Bir toprak yumrusunda

Yaşam sevdasıyla

Kök salıp yeşeren tohum

Ne fırtınalar kopuyor şu yüreğimde

Ruhumun derinliklerine doğru in de sar beni

Mevsim çok soğuk

Bir karakıştır şimdi

Kayıp ettiğim

Baharın yasıdır

Henüz bende bitmeyen

Yüreğime lapa lapa kar yağıyor

Tutunduğum sahillere hırçın dalgalar vuruyor

Martı kanatlarından çözülmeyen buz yığını var yine

Yaşam sevdasıyla

Toprağa düşen tohum

Nice dolambaçlı yollardan geliyorum

Yıllardır Azrail’in ayak sesleri ensemde

Gökyüzünde yıldızlar dökülüyor; zifiri geceler başıma bela

Verme beni ölümün ellerine şu gözlerim baharı görmeden

Baharın hasretidir

Özgürlüğün sevdasıdır

Daim yüreğimde taşıdığım

Yüküme baha-değer biçilmez

Bir kasımpatıya bir laleye bir de sümbüle gönül verdim

Ellerimde nevroz çiçekleriyle Kürdistan’a koşmak istiyorum

Dünyamı saran esaret buzları çözülmeden

Dökülen gözyaşlarımdan çiçekler büyümeden

Karanlığı yırtan kızıl şafaklar yüzüme doğmadan

Batıdan-doğuya doğru özgürlük çığlıkları yükselmeden

Ölüme direnmek bana bir haktır, ey özgürlük tohumu köşe-bucak sar beni

İndiğin yerde

Nemini

Suyunu alan

Rüzgâra-fırtınaya

Şimşeğe yenik düşmeyen

Baharda yeşerip-çimlenip

Boy atımından yapraklarla biçimlenen

Bağrında yaşam, sofralara bereket taşıyan

Hırslı günahlarla emek çalan, halkı soyan

Soysuzların, arsızların boğazına dikil bir ölüm gibi

Ben sende sarı başaklar sevmek, sevdiğim ülkemde al güneşi görmek istiyorum

Mehmet Çobanoğlu

09.01.2013

İstanbul