İki Kız Kardeş

İki kız kardeşmiş, oyun oynarlarmış,

(Hey dan dan, dan a dan)

Babalarının gemilerini seyretmeye gitmişler.

(Hey dan dan, dan a dan)

Deniz kıyısına indiklerinde,

Büyük olan küçüğünü suya itivermiş.

“Abla, abla, tut eteğimden,

Çek beni kuru karaya.”

“Kardeşim, kardeşim, bu olmaz;

Tuz ile yulaf tek ağaçtan bitmedikçe olmaz.”

Bir batar, bir yüzer dururmuş,

Sonunda değirmen bendine dayanmış.

Değirmenci koşmuş uçurumdan aşağı,

Çıkarmış onu — ama cansız.

Peki göğüs kemiğiyle ne yapmış?

Kendine keman yapmış, çalıyormuş.

Peki o minicik parmaklarını?

Kemanına akort burguları takmış.

Peki burun kemiğini?

Kemanına köprü yapmış.

Peki o mavi damarlarını?

Kemanına tel takmış onlardan.

Peki gözlerini, o ışıl gözlerini?

İlk bakışta kemanında çalmış onları.

Peki dilini, o tatlı dilini?

Kemanla konuşmuş, her şeyi anlatmış.

Peki iki ince bacağını?

Kemanla oynatmış onları.

Derken ince teli konuşmuş:

“Bakın, kral babam işte ötede.”

Ortanca teli konuşmuş:

“Kraliçe anam oturmuş orada.”

Üçü birden söylemiş teller:

“İşte boğan ablam karşımda.”

“Değirmencinin emeğini ödeyin,

Sonra adını şeytan alsın, defolup gitsin.”