The Elfin Knight

Atkım gitti, İskoç atkım gitti,

Tepeleri aşarak uzaklara,

Uzaklara, Norveç yollarına;

Rüzgâr atkımı uçurmayacak.

Peri şövalyesi oturmuş o tepeye,

(Ba, ba, ba, lilli ba)

Borusunu hem gür, hem keskin öttürür.

(Rüzgâr uçurdu atkımı)

Doğuya üfler, batıya üfler,

Canının istediği yere üfler.

“Keşke o boru sandığımda olsa,

Şövalye de iki kolumun arasında.”

Daha o sözü bitirmeden,

Şövalye gelmiş yatağının başına.

“Gelinliğe daha gençsin,” demiş;

“Benimle evlensek iyi olmaz.”

“Benden küçük bir kız kardeşim var,

O dün evlendi.”

“Benimle evlenmek istersen,

Önce bana bir iyilik yapman gerekir:

Bana bir gömlek dikeceksin,” demiş,

“Ne kesik ne dikiş olacak.”

“Makassız biçilecek o gömlek,

İğnesiz, ipliksiz dikilecek.”

“O iyiliği yapıverirsen,

Bir başkası daha bekliyor senden:

Deniz kıyısında verimli bir tarlam var,

Boruyla süreceksin, tek tane buğdayla ekeceksin.

Taş ve kireçten bir araba yapacaksın,

Kızıl göğüslü narbülbülü onu eve çekecek.

Fare deliğinde harman yapılacak,

Ayakkabı tabanında dövülecek.

Avucunda savrulacak buğday,

Eldivenine doldurulacak.

Denizi aşırıp getireceksin onu,

Kuru kuru eve getireceksin bana.”

“Bütün bu işler bitince,

Gel, gömleğini al diyeceksin.”

“Canım pahasına da olsa atkımı vermem;

Yedi çocuğumu, karımı o sarar sarmalar.”

(Rüzgâr atkımı uçurmayacak.)

“Bekâretimi de saklarım böylece;

Peri şövalyesi istediğini yapsa.”

(Rüzgâr atkımı uçurmadı.)