Tezgahtar Nebahat

Tezgahtar bir kızdı o,

Perma kırığı saçlarıyla.

Kime baksa gülümserdi,

Prova ettiği bakışlarıyla.

Haftalığından ne düşerse,

Koparıp anasının elinden,

Konserlere giderdi,

Çılgın haykırışlarıyla.Kır çiçekli bluzuyla

Poz-poz resimler çektirirdi.

Keşfedilmek için belki de,

Hep Beyoğlu'nda gezerdi.

Her akşam o pop şarkıcı,

Duvardaki posterden,

Uzanıp bir rüya gibi,

Dudağından öperdi.

Ah Nebahat, hiç görmedi rahat.

Düşünür, bulamazdı;

Kimdeydi bu kabahat?

Tezgahtar bir kızdı o,

Evi, bir kenar mahallede.

Altı kardeş, bir de ana-baba.

Babası, bir iş kazasından

Kötürüm kalmış bir usta.

Karı-kumar peşinde,

Boş vermiş abisi.

Devlete karşı gelmiş,

Diğer abisi mahpusta.

O kır çiçekli bluzuyla,

Artık resim çektirmese de

Zaman her şeyi eskitti.

Duvardan söküp posteri,

Rüyasını sandığa kilitledi.

Derken, mahalleden biriyle

Heveslendi evlenmeye;

Hayırsız çıktı oğlan,

Zengin bir dula gitti.

Ah Nebahat, ona gülmedi hayar.

Sonunda anladı ki,

Kendindeydi kabahat.