Tersinden Yorulunca Hayat

Tek başına gül kurusuyla yalnızlığını içen

Sütyenlerini kuzgunların çözdüğü vakitli

Şehrin üstünden yoğun sevap-günahlarını atlarken kalabalıklara

Otların yandığı gün

Kabus dolu vaadlerde çan sesleri bulanık

En çocuk arzularını beyan ettiği parklara terbiyeli ve

Terke talimli

Yalpa yıkık adımlarıyla insanını yakinen çıkaramayan yüzlerce

İzleri olmayan sapaklara ayak dolamış köhnelerde

Zaman kaybı insandan

Bir hoş bakan yağmur sarhoşluğu tersinden okunan

Sonra damla damla içe sızı biriktiren suyun fiyakasını bozmuş da...

Küçük çakıl taşlarının halkalarına tersinden hayal yoruyor

Çocukluk bu ya işte...

İki yanını bir edip deliliğin silmiş aklındaki şehri

Kaybettiği izlerin ardına düşüp insana varan

Tıklım tıklım yaya geçitlerinde

Seyfi Karaca.........Mart / 11