Terör

aaahh…!

ölü insan kokuyor düşlerim

kimi vatan…

kimi bir gaye-i hayal uğruna

birbirini öldürüyor gençleri ülkemin

.

ölüp öldürünce…

her şeyin güllük gülistanlık olacağına inandılar

oysa onlar da yaktıkları ormanda birer fidandılar

koyunlarını sevgili yerine…kurşunla dolduruyor gençleri ülkemin

ağıtlar arşı deliyor,

analar ağlıyor, ocaklar sönüyor

susmuyor namlular,

bombalar patlıyor, pusular kuruluyor

şehitler alnından…yetmiş milyon yüreğinden vuruluyor

bayraklara sarılıp dizi dizi tabutlarda

umutlarıyla düşleriyle...toprağa veriliyor gençleri ülkemin

her gün manşetlerde görmekten

nehir oldu çığlıklarımız…yorgun düştük ölmekten

öfkemiz yorgun, acımız yorgun

toprak bile doymuş…

akan kardeş kanını durdurun…! durdurun…!

barışa bansın herkes kalemini…yüreklerde barış büyüsün

ülkeme bahar gelsin...anaları gülsün

her yanı yaralı yurdumun…!

her yanı yaralı yurdumun…!

belli ki

zihinleri kirli...

“büyük acıları yaratan küçük insanlar”…;

ormanda yanan ağaçlar gibi birbirimizle tutuşturmak

dağlardaki koçlar gibi birbirimizle vuruşturmak

kardeşi kardeşle savaştırmak, acıları yarıştırmak istiyor

.

kardeşlik tarlasına kin tohumları atıyor…ayrımcılık otu ekiyor

her şey kanla çözülsün…vatan toprağı bölünsün

halklar birbirine düşman olsun…

memleketimin ahvali gizden gize konulsun istiyor

öyleyse…:

şimdi inadına acıları paylaşma

omuz omuza, yürek yüreğe ağlama

bir olma birlik olma

bir secdeye iki alın koyma zamanıdır

ki oyunları bozulsun

ekmek yerine kurşun yiyen çocukları ülkemin

mezarlarında rahat uyusun…ruhları huzur bulsun

zira sevgiden başka paylaşacak hiçbir şeyimiz kalmasa bile

“kankardeşliği”…

Adem ile Havva’dan yazgısal bir mirastır bize

öyleyse…kara toprağın hiçbir ayrım yapmadan herkesi bağrına bastığı gibi

“insanı insana sığdırıp”…sıkı sıkı sarılmalıyız birbirimize

.

artık “can” yerine barış ekmeliyiz…daima acıyla hemhâl olmuş bu topraklara

ki ölüm olup azalmak yerine…

öldüğümüz yerde yeşerelim…dal-budak verip çoğalalım

böylece bugüne kadar yitirdiğimiz onca yiğidi…

umuda filizlenecek barış için ekmiş olalım

.

umut bileyleyelim ki umutsuz kalmayalım

göğün tüm yıldızları sönse dahi…

bir daha…

ne her gün dizi dizi genç tabutları sayalım…

ne de bir cana kıyalım

sevgiyle gülmeyi öğrensin çocuklar…acıyla ölmeyi değil

ışıl ışıl çiçek olsun çocuk göz bebeklerinde…barışı yayalım

/…aaahh çocuklar ah…!

demem o ki…

bizler aynı hayalin çocuklarıyız

.

kurşun yerine kalem tüketirsek

ölüm yerine yaşam üretirsek

yumruk sıkmak yerine tokalaşırsak

ayrışmak yerine kaynaşırsak

altında yaşadığımız aynı gökyüzü

ve bu topraklar üstüne doğan güneş yeter hepimize

güvercin payı paylaşırsak…/

//…aaahh çocuklar ah…!

nasıl da hüzün kokar mezarlıklar

sanki bir kızıl karanfil göğsümdeki yara…yıllardır kanar…//

1993

*tahsin özmen bez bebekler de üşür çatım&baskı yay ank 2006

* *Bu şiir Elazığ Bingöl kara yolunda kurşuna dizilen 33 ere ithafen yazılmıştır.