Taş Atan Çocuklar

Sanki oyundasın taş atan çocuk.

Cahil mi, cesur mu sonra görürsün

Seni kimler böyle oynatan çocuk

Sanmam bu eğlencen çok uzun sürsün.

Sökülen kaldırım, ayaklarındır

Ölünceye kadar bir götürümsün.

Kundaklanan dükkân yarınlarındır

Vicdanında yargılanan cürümsün.

Elinde molotof, yüzünde maske

Neden bir gizliliğe bürünürsün…

Yıllarca sonra, desen bile keşke

Vatan ahı ağırdır, sürünürsün.

Senin yaşıtlarda taso salgını

Yahut bir iple topaç çevirirsin.

Oyun sandığın işlerin çılgını

Çamı hedeflerken, can devirirsin.

Hapiste mi geçsin erkenlik çağı

Orda da sarmalar pisliğin ağı.

Kopmak bilmez asla takvim yaprağı

Harf harf, cümle cümle sen sökülürsün.

Kaynağıdır dinlerin Ortadoğu

Din olmaktan uzak dinlerin çoğu.

Tarih boyu bundan kinlerin çoğu

Müslümansın, Müslüman görünürsün.

Benim de devletle sorunlarım var

Yapamam bunu aramızda duvar.

Hırs, nefret, cahillik, benlik canavar

Davanı hukuk ile sürdürürsün.

Hadis ’vatan aşkından iman doğar’

İmansızı, iman her zaman boğar

Nefret, öfke beyne, kalbe zor sığar.

Kendini ellerinle öldürürsün.

Bir taş konuyu nereye götürdü

Kalkınmamızı dereye götürdü.

İç, dış düşman bizi nasıl düşürdü

Devamlı boş çareye bürünürsün.

Araya girmesin etnik tefrika

İşte Ortadoğu, işte Afrika

Global siyasetler binbir entrika

Ne yapsan hep mata düşürülürsün

Sömürgecidir her zaman Avrupa,

Sanma takdir edilir, övülürsün

Şimdi demokrasi elinde sopa.

O sopayla da bir gün dövülürsün.

Orhan Afacan