Taflan

ne zaman dinecek, ne zaman

bu taflan, bu taflan?

ey uçurum gözlü sevgilim!

ne zaman baksam

bir 'hiçlik tadı'

ve ağzından

yıldızlar uçuran

ergin, yeşil ve yabanıl

bir yaz gecesi gibisin

yüzünde yolların gülüşü

ve yaz göğüne ilişkin

bir esenlik üretiyorsun

geçip giden fırtınalardan

ey uçurum gözlü sevgilim!

ne zaman baksam

aşkların büyük yarlarıyla

kuşatılmış görüyorum kendimi

safran

ve ezilmiş yazlardan

bakışlarının kıyısız

açıklarına

gurbet ve cevahir taşıyan

bir gülüş söylencesi

geçer bir yazdan ötekine

derin anlatılardan

ey uçurum gözlü sevgilim!

ne zaman baksam

bir dağın yırtmacından

ince bir dere yatağı

gibi kayan

yeşil tenini görüyorum

akşam

nasıl da yakışıyor yüzüne

ve sanki bir kayalığın içine

durmadan kendi kendini oyan

bir ferhâd gibiyim ben

ya da pusuda, karanlık

bir gül gibi

hem solan hem solmayan

ne zaman dinecek, ne zaman

bu taflan, bu taflan?

ey uçurum gözlü sevgilim!