Sustun..

Ne sen gidiyorum diyebildin

Ne ben gitme kal diyebildim..

Bakışlarımda birikti

Dağ misali hüzünler

Belki zamansız gitmenden

Belki gitme kal diyemeyişimden...

Bir masal rüzgarıydı galiba yaşanan

Kaf dağının ardındaki cam sarayda,

Kara şövalye çıktı birgün kalesinden

Katletti tek hamlede aşkı..

Sen sustun tıpkı ölüm gibi,

Belki imkansızlıkların çıkmazıydı

Yüreğini dilini susturan,

Belkide sen beni hiç sevmedin..

Azrail ile anlaştın sonunda

Bendeki seni böyle öldürdün...