Süryetim

Yetimlik her dağın ardında bir ücra

Yetimlik kanatlarının altından çıkılmış yavru yolculuğun herhangisine kaçağa

Sanılmasın ki yetmlik ille anasız babasız bir müşgüllüktür kimsesiz

Büyük dediğin insanların küçük kayıplarıyla başlayan yerdir en belası

Yetimlik...Solmuş herbahar renginde devriahir

İçi buzla yanmış nefeslere kesik zaman diliminde donan durgunluk

Yetimllik öğünü tükenmekte olan bir değirmen eşiğine yola koyulup

Çaprazı çekilmiş kirmenlerin sardığı ipliklere ayakbağıyla dolaşan öksüzün

Bariyerleri inmiş demir yollu hatları karışık yerde durup duran yerlisidir yetimlik

Uzayıp giden sopsoğuk bakışların kıyısında buzul çağı karla kış

Yetimlik binde bire

Ya da arada sırada kalan seferlere kayıt geçen düzensiz

Aklına kendi geldikce görkemleşen sefilliğe yetimlik

Ancak gücü yetişip,

İdareten insanına uğradığı

Seyfi Karaca.........Ocak / 12