Sürgün Yürekler

Gönül bir kere vurgun yedi mi, sevdâdan

Sürgüngülügün hatti hesâbı yoktu

Satırların ne ucu görülüyordu ne bucagı

Sevince yürek, şair mi oluyormuş! Ne?

yalan!

Sürgün yiyor sadece;

Çocuk yüreginden kaçıyordu

Düşüyor...

Kaçıyor...

Ölüyor...

Yine de seviyordu işte...

Sevince insan, çocuklugunu arıyordu

O mâsum;

Gülüşüne kanmak isterce

Günahı küstüren ellerinden,

Umûdu kucaklamak isterce

Dileyince melekler getiriyormuş’u

Yanınca en içten hissetmeyi

Kaderin felegine mızıklanmayı

Küçük sebepler ile mutlu olmayı...

Arıyormuş insan,

Çocuk yüregini...

Vurgun yeyince yürek, bir sevdâdan

kaçmak istermiş herşeyden, insan

Sürgünlügü bile göze alıp!

Çocuk yüreginden..!