Şu Sen

şu sen

içinde darağaçları büyüten

dayayıp camlara başını

şimdi ağlarsın

bilmez miyim

üstünde ay dolanır gecenin

az sonra sıyrılır çıkar kınından

o vurdumduymaz kent

ve içinde

seni terkeden çocuk

ardarda yangınlar başlar

içinin fırdönen aynalarında

her kareden fırlar bakışları

yumsan gözlerini o

açsan o

siz ki

yaylım ateşinden çıkmış

ne sevdalar yaşadınız

hiç de melez bir aydınlık değildi

bölüştüğünüz

bilinmezlere açılan o anafor

şimdi neden zorluyor sınırlarını

düşgücünün

şu sen

beti benzi kül

uçursan mı pencerelerden

hep ona sakladığın kendini

yoksa

sarsak bir hançerin ucunda

gidip gidip gelsen mi

kendi çıkmaz sokaklarında