Söz! Dışarı Çıkma Saati

Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.

Söz! dışarı çıkma saati. İşte gong.

Uçtu güneş-karga. Ateşte

ve taşta gong. Tutuşmuş çizmelerini

sıyırdı bir gölge ve bulutlara

astı kılıcını. Bu saat

dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.

Söz! öfkeni giy bacağına. Al çividen

kırbacını. İşte hergünkü

biçimleri gizemli bir el

sildi göz önünden parıltısıyla. Artık

dışarı çıkma saati. İşte yollarda

aynı kalıba dökülmüş yüz ayak, aynı

ipe geçirilmiş yüz kol koşmada

günlük sofrasına zırvanın. Artık

dışarı çıkma saati. İşte yollarda

birbirini çiğneyip çığrışır sesler

çekirgeler gibi sıçrayıp... İşte

kızıl bir ipliğe gelişigüzel dizilmiş

gözler sallanıyor havada, amaçsız bir el

evden ev kor gezdirirken

ve yıkıntı ve çığlık ve kül... Alçalan kuyu

ve yükselen baca üstüne şimdi

kapanıyor büyük bir çene

ve çıplak ağacından günlük edimlerin, kimbilir,

kopup savruluyor kimlerin yüzü.

Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.

Söz! giyin üstünü. Koy cebine

çıplak çeliğini hıncının.

Çiğne eski biçimleri bir bir ökçenle.

Resmini duvardan al aşağı tanrının. İndir

çağdaş yalvaçları çivilerinden. At

başını bir yana, gövdesini bir yana

bütün edebiyatın. Saat

dışarı çıkma saati. Fırla öfkenle

ölü yüzlerinden yapılma serin çarşaflar

üzerinde geviş getiren kente.

Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.

Bir sarnıça sonsuz hunilerden akıyor akşam...

Akıyor akşam... Akıyor akşam ve alarm.

Kızıl dilleri dışarda lambalar koşuşuyor

alanlarda. Savuruyor ölü göğün kâğıtlarını

minareler. Ve rıhtımlara

ağır sandıklara boşaltıyor karanlığı

vinçler, ağır çatırtılarla... Alarm!...

Ve süzülüp indi çatılara son peygamberi

felâketin bir büyük karga.

Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.