Söz Bitti...

Düşün ey sevgili,

Bir zamanlar güller açan

Gük kokan sesli sözlü zamanları,

Düşün ardında kalan gül yangınlarını...

Şimdi gözlerini kapat ve dinle;

Dinle şu kocaman şehrin

Terkedilmiş sessiz çınlamasını

Karanlık ve tenha sokakların

İsyan çığlıklarını..

Sönük sokak lambalarının

Ayak seslerinden yoksun

Kaldırımlara lanetini dinle..

Işıksız kalan pervanelerin

Işığı hiç sönmeyen kentler arayışını,

Şehre tutsak yorgun caddelerin

Sözün bittiği gerçekliğine

Teslim oluşunu dinle...

Gri ağlamaklı bulutlar

Perde çektiler gökyüzüne

Dili tutulmuş bütün yıldızların

Bir gülüşlük bile ses yok...

Neye dokunmuşsam

Solmuş avuçlarımda

Mesafeler yırtıldı

Parçalandı haykırışlarımda,

Yıkıldı içimdeki bütün kentler

Hangi enkazın altında kaldığım meçhul

Çıt yok...inilti yok...

Kan kokusu yok...ceset yok...

Bir ruhun nasıl ölebildiğini dinle...