Söyleyip Çalgiden

Geldim diye seslenen dağlarda yeller

Döşüne döşüne ağır basan bütün yolculukların

Durakları kalbe varan doğrusuyla usul

Canevimiz...

Matem dengi mendillerin eyvallahına

Hayatın meydanlarını adım adım terketmeden evvel

Damarlarından büzülen buğ buram bir çiçek gibi

Tadı ıhlamır..kokusu ıhlamur ve rengi,

Ne büyük kalabalık bir sevinç idik

Kavurga sıcaklığı ekin taneleri

Ceplerimizden hiç eksik olmadan

Saati vadelere tutulmamış büyük zamanların

gün tanığı gölge ve güneşle

Duvarları insan boyunu geçmeyen toprağın kucağında

Bahçe bostan gidişler kadar zayi

Ve gelişleriyle aşkın adıları eşliğinde

Umut içinde bir umut

Ne büyük bir delilikti şu insan olmak

Çocuk aklıyla su ile oyuna dalmak

Hiç yüzünü görmediği sabaha

Vedalaşıp akşam akşama

...Kimse biri

Sızıp karanlığın içinden geceden daha

Siyah görünüşlü

O dalgınlıkta gaflet avlamış olmalı

Kendi halince yanık müzik hafif melodi

Söyleyip çalagiden

Düşü ve düneği

Seyfi Karaca......Kasım / 10