Sonbahar Hanı

Yorgun düşen ellerine sarılan

Cetvelsiz hayat eğrilerini gramdan artırarak

Ödüncünü arar azar tüketen en zor bulunan şey gibi

Camda kalan günün bakışları akşama dönende yüzünü

Kısmet...Issız bir yaprağın gücüyle

Yalnızlaşmalaraymış diyerek

Kısmet ..ekilmemiş bir hasadı biçer gibi

İnci sacıyorsa gözlerin alaf alaz

Kısmet aynı kısmet şansına hep kendin çıktığın

Kuzguni siyaha varmaktadır

Dökülüp kendi iline giderken zaman

Birazcıkta seni yolcusuna han eder

Sonbahar...

Seyfi Karaca.......Ekim / 10