Somun Ekmeği

İşte böyle

Törpülenmemiş acılar

Sonsuz karanlığa gömülen

Zor yaşam, sınıflı toplum

Kağızman’ın kırsalında

Müfrezelerden kaçan

Kaçakçılardan arda kalan

Terk edilmiş o mükellef sofrada

Misk-i amber kokan

Konserve kutusunun

Yanı başında duran

Beyaz tenli somun ekmeği

Dikenli çalılardan çoktan nasibini almış

Küçücük elerimle ilk defa dokunup ben sarılırken sana

Kürdistanlı gülümsemelerimle, bağrıma basarken seni

Arpa ekmeği bile bulunmadığı o günlerde açlıktan nefesimiz kokuyordu

Gözlerimden tüten özlemde

Babam

Elleri hep ellerimde duran

Mahkûm yolu bekleyen

Annem

İnleyen yüreğimde çöreklenen acılar

İçimi kemiren, çözülemeyen kördüğümler

Tüm Kürdistanlı yaralarıma bakıp, bakıp

Hep kaçak ağladım ben, bizi yıpratan o acı dolu günlere

Zaman değil, toplumsal yaşamdı hor

Biz yoksullara arsız sıkıntılar çektiren

Sızılar hançereme dayanmıştı bir kez; rezilliği yutkunamıyordum

Kürdistanlı gözyaşlarımdan acılar yuvarlanıyordu, esmerimsi yüzüme

Parçalanan yüreğimden olmalı ki, ben hiçbir zaman içten gülemedim

Ayrılığın gözyaşlarıydı akıttığım

Kaldığımız kompartımanda

Meçhule doğru giden yolda

Acımızı, kederimizi çeken kara trendi bize hüzünle düdük çalan

Dağlar aşılıyor dertler bitmiyordu, ardımızda bıraktığımız Kürdistan’da

Korkuyla, karanlık…

Yüzlere yansıyan hüzün

Yitirilmiş umutlar

Ustura sırtında ki yaşanan hayat

İçinde bulunduğumuz kahredici düzen

Yolu-yordamı olmayan üstümüze gelen

Yabancısı olduğumuz mega kentler

Sömürenler, öldürenler, çalıp çırpanlar…

Kuytu mezarlar, çıkmaz sokaklar

Şehirlerin tam orta yerinde

Cirit atan kadın tacirleri, emek simsarları

Haydutlar…

Borsacılar, bankacılar, bankerler

Rantçılar, siyasetçiler ey sizler siz reziller

Yine haykıracağım

Özgürlük isteyen her Kürdistanlı kaidesiyle

Devrimlere gönül vermiş proletaryanın, emekçilerin çığlıklarıyla

Bir kez daha “Yaşasın sosyalizm, kahrolsun sömüren düzen” diyeceğim

Mehmet Çobanoğlu

09.02.2013

İstanbul