Siz Bilmezsiniz...!

-ben hep kendime yaslanıp ağladım

acının mağrur ihtişamına sarınıp...

hançeri önce kendi göğsüme sapladım-

hiç rüzgâr olamadım...hep yaprak

hiç kazma kürek olamadım...hep toprak

hiç yağmur olup yağamadım...hep ıslak

.

siz bilmezsiniz...!

ne çok zindandır böyle yaşamak

güneş görememek...hep gölge kalmak

.

mutlu mu sanırsınız kanayan gülleri

oysa ağacın hep aklındadır...kırılan dallarını eğilip almak

/...bırakma beni diye ağlar sahipsiz iki damla gözyaşı

zira korkaklara göre değildir uçurum

kendince yürüyemez hiç bir gölge

dost bağında üzüm olmak için... şems misali yanar tutuşurum

.

ağlarsam kıskanır yağmurlar

oysa hayat biraz iç çekiş biraz da iç döküştür

herkes kendi cennetini yaratır külünden

uçurtma ölürse ancak özgürlükten ölür.../

1983

*tahsin özmen,bez bebekler de üşür,çatım ajans&baskı yay,ank,2006