Siverekli Şeho

sokulsan rahmanların şeho dağ rüzgarı kokardı

öpsen kıl’dı şeho, koklasan duman

bilmezdi şalvarının renginin neden değiştiğini

ve kentte

duvar yazılarının neden eksildiğini

siverek ovasına akşam inerdi

şeho avluda tütün sarardı geceleri

sorsam birilerine:

“-şeho ne bilir” derdi...

oysa

o,

bildiği kadar

ve bildiği gibi yaşardı

ilkmayıs sabahlarının güzelliğini

bozkırı,

yağmuru

ve nal seslerini

daha

çınlar kulaklarımda bir buruk ezgi

öksüzlüğümdü kuşatılmış siverek geceleri