Şirin

sen zengin bir beyin kızısın ben köylüyüm fakir halkım

ben kuru çalıyım otum sense üzümsün salkım salkım

başkasına gönül verir isen işte en büyük korkum

sakın başkasına yabana ele güne gitme Şirin

beni aşksızlığın çöllerine dağlarına atma Şirin

ben dağları deliyorum su getirmeye ayağına

söğüt gölgesinde balları değdirirken dudağına

Amasyanın yalçın yalçın kayalarına sarp dağına

bütün gücümle vurdum vurdum kayalarına kazma Şirin

alnıma ölüm gibi soğuk umutsuzluk yazma Şirin

yüreğime umarsız sızı koydun o gözlerin ile

İçime binbir çeşit umut ektin o sözlerin ile

ben de yaşar mıyım acaba seninle yazların ile

dağlarıma kar yağmasın olmasın ha kış Şirin

aşkımı reddetme yüreğime bağışla alkış Şirin

demesinler aman Şirin bir başkasına vardı diye

Şirin zaten sana değil Ferhat bir beye yardı diye

Nasıl da umutluydum gönlün gönlüme akardı diye

Duyar isem benden vazgeçip yada gittiğini Şirin

Anlarım o anda güzel ömrümün bittiğini Şirin

belki de sevdiğim kara haberin gelir deliririm

aşkımız yoksa eğer her şey boş yalan iyi bilirim

sen olmazsan ki sen direnmek anlamsız olur ölürüm

ayazda solan kırmızı güller gibi solarım Şirin

hiçliğin pınarının yokluğu ile dolarım Şirin

dağlar delinip sular çağıldayıp şehre indi mi

ecelim adımı anıp yaşam fırtınası dindi mi

atarım kazmayı geçip altına keserim kendimi

gel mezarıma damlalarla ıslat toprağımı Şirin

fidan olurum biterim koparma yaprağımı Şirin