Sılamın Baharı

Şu yâd elleri bana dar gideyim sılama,

Ben bahara gönül verdim,gitsem mi bağlara…

Ağ çilem ağ, vaylar bana gurbet yedi beni

Yeşil dağlar, ırak yollar yine kaldım ben bana.

Ben deli divane oldum! Yolları gözlerim,

Hep içten içe ah çeker gözyaşı dökerim,

Ey bende ki elem, keder ben kaldım biçare

Ben varabilsem sılaya ömrümü veririm.

Daim çağlar hep coşarım,kendime ağlarım!

Ben deli divane oldum şuellerde kaldım

Herkes sılaya gidiyor, bana gurbet kaldı

Sindim bir sessiz köşeye derdimi yazarım

Ben sılamın aşığıyım hemde hayranıyım,

Kağızman günüm, güneşim sana geleceğim;

Etrafından büyük dağlar yüce Aladağ var

Toprağına yüzüm sürem ölüme razıyım.

Tükenmeyen nice dertler bir de şu gurbet var,

Feleğin pençesindeyim!Uzakta sılam var…

Çobanoğlu’yum ey diyar negüzel adın var

Eğer bu yıl de gelmesem sana çok özürüm var

Mehmet Çobanoğlu

18.06.212

İstanbul