Şiirin Attıkları

I. U z u n B i r A r a d a n S o n r a

Uzun bir aradan sonra

İlk şiirimi yazdım bitirdim

Elim ayağım kırık kesik

Uzun bir hastalıktı geçirdiğim

Gömleğim yırtık alt yanım çıplak

Sokağa çıkmış kadar ürkeğim

II. Ş i i r l e r i m B e n i m

Şiirlerim benim

Doğuştan yetimlerim...

III. E l Y o r d a m ı d ı r Ş i i r . . .

El yordamıdır şiir

Büyük Homer elinde lir

Gör ulu ağaçlar arasında bir bir

Kır perilerinin dans ettiği alanları

Geyiklerin su içtiği pınarların yerini

Dağların ardını denizlerin dibini

Tellerine dokunmakla bilirdi

Parmakları öyle ince antenlerdi ki

Bir daha eşine varılamadı

O yüzden kör kaldı adı...

IV. U l y s s e G i b i . . .

Uzun bir yoldan geldin çocuk

Kale kapısı önünde atından indin

Deste deste güllerin vardı tomurcuk

İncik boncuk doluydu heybelerin

Düşün başlamadan önce aklındaki yolculuk

Haritada ince bir çizgiden başka neydi

Okuduğun tüm kitaplarda satırlar soluk

Şiiri yazmadan önce doğruyu kim bilirdi ki

Yıllanmış kentler eski kemerler geçtin

Tattın denizlerin tuzunu ormanların serinliğini

Ansı bir gün mısır serptiğin güvercinleri

Nasıl mutluydun ölümsüzdün cömerttin

Toz toprak üstün başın gözlerin ışık

Sesin bir yağmur hışırtısıdır şimdi

Uzun bir geceden dönen bilge Ulysse gibi

Gerçeğin buruk tadına erdin bitirdin şiirini...

V. Ş i i r i n A t t ı k l a r ı

Biten bir şiirin ardından

Yenmiş içilmiş portakallardan

Kalan kabuk gibi posa gibisin

Söyle o güneşleri ne ettin?

Bungun dolanırken boş kıyıda

En çok kendine düşman

Sensin ayaklara bulanan katran

Batan gemiden kurtulan tahta...